ساختار استاندارد و تایید صلاحیت در جهان

هر کشوری نیاز به یک زیرساخت قوی برای دستیابی به اهداف اجتماعی اش دارد. این زیرساخت در ابتدایی ترین سطح، به معنی تامین و فراهم سازی آب سالم فراوان و سرپناه ایمن و همچنین شامل توسعه حمل و نقل داخلی مناسب، ارائه خدمات بهداشتی و یک سیستم آموزشی قابل دسترس می باشد. فراتر از این مبانی ابتدابی و پایه، کلیه جوامع می خواهند در عین کسب مزایای دنیای وسیع تر تجارت بین المللی، بخشی از تصمیمات مهم برای دسترسی به اهدافی چون توسعه هزاره سازمان ملل باشند. در نتیجه، آگاهی فزاینده‌ای برای نیاز به بحث، مقایسه و بهبود زیرساخت ها در زمینه بهره وری اقتصادی جهانی و دسترسی به بازار کالاها و خدمات مورد مصرف کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه وجود دارد. این، جایی است که اندازه شناسی, استاندارد سازی, ارزیابی انطباق و تایید صلاحیت، نمود پیدا می کنند. موارد ذکر شده محورهای دانش برای توسعه زیرساخت های فنی هستند و در نتیجه امکان توسعه پایدار و مشارکت کامل در تجارت بین المللی را نیز دارند و کاملا با یکدیگر مرتبط می باشند.

۱. محور اندازه شناسی

اندازه شناسی شامل انجام کار از طریق موسسات ملی اندازه گیری و توافق نامه های بین المللی می‌باشد. کنوانسیون متر به کمیته بین المللی اوزان و مقیاس ها (CIPM) و دفتر بین المللی اوزان و مقیاس ها (BIPM) اجازه می دهد از استانداردهای اندازه گیری مرتبط با صحت، محدوده و تنوع که به طور پیوسته در حال افزایش می باشند؛ استفاده نمایند. همچنین هم ارزی بین المللی بین استانداردهای اندازه گیری ملی باید اثبات شود. توافق نامه چندجانبه به رسمیت شناختن کمیته CIPM برای دولت ها و سایر نهادها با پایه و اساس فنی ایمن، زمینه را جهت توافق نامه‌های بزرگتر مرتبط با تجارت بین المللی، بازر گانی و امور قانون گذاری فراهم می کند. این امر به حذف موانع فنی تجاری کمک می نماید و به تدریج منجر به ایجاد اعتماد بیشتر در قابلیت‌های اندازه گیری توسط کشورهای مختلف می شود و نتیجه حا صله، افزایش تجارت و کسب میلیاردها دلار می‌باشد.

فعالیت های اندازه شناسی قانونی، توسط سازمان بین المللی اندازه شناسی قانونی (OIML) هماهنگ می شود. ویژگی های اندازه شناسی قانونی تو سط OIML مشخص می‌گردد و توسط کلیه کشورها پذیرفته می‌شود. :OIML همچنین خدمات ارز شمند دیگری مانند مدل قانون اندازه‌شناسی را فراهم می‌کند که می‌تواند در تنظیم زیرساخت‌های فنی ملی مورد استفاده قرار گیرد. به این محور در این گزارش پرداخته نمی شود.

۲٫ محور استانداردسازی

استاندارهای بین‌المللی و استفاده از آن‌ها در زمینه مقررات فنی محصولات، روش‌‌های تولید و خدمات از طریق ارتقاء ایمنی، کیفیت و سازگاری نقش حیاتی در توسعه پایدار و تسهیل تجارت ایفا می‌کند و مزایای حاصل از آن حائز اهمیت می باشد. استانداردسازی نه تنها به تجارت بین المللی، بلکه همچنین به زیرساخت‌های اساسی جامعه، از جمله سلامت و محیط زیست کمک می‌کند. سازمان‌هایی که تدوین استانداردهای بین‌المللی را مدیریت می کنند عبارتند از IEC، ISO، ITU دامنه کاری ISO شامل استانداردسازی در همه زمینه‌ها به جز مهندسی برق و الکترونیک است که مسئولیت آن به عهده IEC می‌باشد و مخابرات که تحت پوشش ITU است. سه سازمان مذکور، در زمینه استانداردسازی فناوری اطلاعات با یکدیگر همکاری بالابی دارند. استانداردهای بین المللی یا ملی و منطقه‌ای که براساس استانداردهای بین‌المللی پذیرفته شده اند، به بازار داخلی در جهت عملکرد موثرتر و افزایش رقابت پذیری کمک می کنند و یک منبع عالی برای انتقال تکنولوژی به کشورهای در حال توسعه می باشند. استانداردها نقش محوری در حمایت از مصرف کنندگان و محیط زیست را بازی می کنند.

توافق نامه سازمان تجارت جهانی در مورد موائع فنی تجارت (TBT/WTO) سهم استاندارد سازی بین المللی را که منجر به انتقال تکنولوژی از کشورهای توسعه یافته به کشورهای در حال توسعه می‌شود و همچنین نقش استانداردهای بین المللی و سیستم‌های ارزیابی انطباق در بهبود کارایی تولید و تسهیل تجارت بین المللی را به رسمیت می شناسند.

۳٫ محور ارزیابی انطباق

ارزیابی انطباق، نقش حیاتی در زمینه ایجاد اعتماد برای توسعه پایدار و تجارت را بازی می کند. استاندارد بین المللی ایزو آی‌ ای‌ سی ۱۷۰۰۰ ارزپابی انطباق را این گونه تعریف می کند “ارزیابی انطباق نشان می دهد که الزامات خاص مربوط به یک محصول، فرایند، سپستم و فرد. اجرا می شود.” روش های اجرابی ارزیابی انطباق مانند آزمون، بازرسی و صدور گواهینامه تضمین می کند که محصولات با شرایط و استانداردهای مربوطه مطابقت دارند.

ارزیابی انطباق، مخصسص شیء مورد ارزیابی (که می تواند یک محصول یک فرایند یا یک سیسستم مدیریت باشد) و نهاد ارزیایی کننده است. برای مثال، نهاد ارزیابی کننده می تواند شخص اول باشد. مانند سازنده یک محصول که با استفاده از سیستم آزمون داخلی خود اظهارنامه صادر می کند یا شخص سوم باشد که به عنوان تامین کننده مستقل خدمات، مسئولیت بازرسی یا صدور گواهی نامه را به عهده می گیرد. ارائه دهنده خدمات شخص سوم می تواند یک سازمان دولتی یا یک شرکت خصوصی باشد.
هر سازمان باید تصمیم بگیرد که کدام نوع ارزیابی انطباق برای اهدافش ضروری است. یکی از تصمیمات مهم این است که آیا ارزیابی انطباق از طریق مقررات دولتی در بخش های خصوصی اجباری باشد یا برای تعیین الزامات ارزیابی انطباق به یک روش اختیاری در بازار معاملات بین خریدار و فروشنده، تکیه شود. این تصمیم بهتر است بر مبنای ارزیابی خطرات مربوط به یک محصول یا فرایند خاص و شناخت درست از تاثیر هزینه ها و مزایای دستیابی به توسعه پایدار باشد.

۴٫ محور تابید صلاحیت

تایید صلاحیت. تایید انطباق توسط شخص ثالث در ارتباط با یک نهاد ارزیایی انطباق می باشد که حاکی از اثبات رسمی صلاحیت آن نهاد برای انجام وظایف ارزیایی انطباق مشخص شده می‌باشد. ایجاد توافق‌نامه‌های شناسایی چند جانبه ILAC و IAF می‌تواند این اطمینان را به شرکای تجاری و دولت‌ها بدهد که انجام دهنده آزمون‌ها و صادرکننده گواهینامه ها دارای صلاحیت و بی‌طرف هستند.

نهادهای تایید صلاحیت که تو سط همترازان خود مورد بررسی قرارگرفته و بی طرفی و شایستگی آنها احراز شده است، توافق‌نامه‌های شناسایی متقابل را امضا می کنند و عبور کالاها و خدمات را از مرزهای ملی‌شان می پذیرند. هدف این توافق‌نامه‌ها ایجاد زیر ساختی جهت حذف موانع فنی و حمایت از تجارت جهانی است.

در فصل چهارم به معرفی مجمع بین المللی تایید صلاحیت (IAF) و ساختار موافقت‌نامه‌های این مجمع می‌پردازیم. بررسی ساختار، انواع روش‌های عضویت در این مجمع، بررسی نظام تأیید صلاحیت در ایران و سیستم پرورش ارزیاب از بخش های دیگر این فصل می باشتد.

در فصل پنج به مانند فصل چهارم به بررسی اتحادیه بین‌المللی تایید صلاحیت آزمایشگاهی (ILAC) پرداخته می‌شود

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *